Inpakken & Weggeven

Het Parool Magazine - Feest - November 2008

Een met zorg ingepakt cadeautje getuigt van de aandacht die de gulle gever eraan heeft besteed. Maar hoe doe je dat, mooi inpakken? Het Parool kreeg les in het bedenken van nieuwe creaties.

Vrijdagavond, na sluitingstijd. In de vestiging van Granny's Wereldberoemde Appeltaart in Almere zitten we samen met vijf medewerksters en de twee eigenaren van Granny's rond een tafel waarop cursusleidster Ingrid Kroeze een waaiertje vouwt. Achter ons staat een tafel met voorbeelden waar wij alleen maar met ontzag naar kunnen kijken. Een cilindervormig pakje waar feestelijke slierten als een soort vuurwerk uit omhoog lijken te komen, een glimmend goudkleurig rond doosje met sjieke strik en een tot handtasje gevormd rechthoekig pakje. Allemaal jaloersmakend strak in het papier. Als je zo'n pakje krijgt, doet de inhoud er niet meer toe.

Maar kom. Opletten nu. Want de ervaring van het afgelopen half uur leert dat je bij het inpakken een essentieel foutje zo gemaakt is. Kroeze: "Je kunt zo'n waaiertje natuurlijk vouwen zoals we dat allemaal op school hebben geleerd. Randje omvouwen, blaadje omdraaien, weer omvouwen. Maar dat duurt erg lang. Het gaat veel sneller als je het blaadje over de rand van de tafel vouwt en het dan met je duimen elke keer een stukje van het papier naar boven trekt en onder het voorgaande stukje vouwt. Kijk, zo."

Flap,flap,flap. Het tempo waarmee het papier zich onder de vaardige vingers van Kroeze tot waaiertje vormt is indrukwekkend. Nu wij. Flap. Flap, wacht even. Hoe had ze dat papier nu liggen? Nee, zie je wel. Daar gaat het af fout. Geduldig legt Kroeze het uit: alleen het bovenste randje van het papier ligt op de tafel en de rest van het vel hangt van het tafelblad af. En kijk, nu gaat het wel. Nog een beetje stijfjes en
niet zo vingervlug als Kroeze, maar toch. Dit is hoopgevend.Zeker als we Kroeze opgewekt horen zeggen dat inpakken toch vooral een kwestie is van veel doen.

Toch heeft de één er duidelijk meer talent voor dan de ander. De enige man in het gezelschap dwingt dan ook respect af. Hij blijkt één van de betere inpakkers. En hoewel niemand hardop durft te beweren dat mannen niet kunnen inpakken, voelt het toch als een nederlaag. Waarom lukt het hem wel? Aan de uitleg van Kroeze ligt het niet. En het inpakken van een recht doosje ging eigenlijk best goed.

Heel belangrijk: zorg ervoor dat je niet te veel en niet te weinig papier hebt. Kroeze: "Niet op de gok, meten is weten. Dus pak het pakje, zet het op het
papier en meet het zo uit dat de randen van het papier elkaar één tot twee centimeter overlappen. Dan het papier heel strak trekken en in de lengterichting vastzetten met een plakbandje. Als het goed is kun je het pakje dan nog voordat je de zijkanten hebt vastgeplakt omhoog houden en kantelen zonder dat het pakje eruit valt."

En verdomd. Maar dan. Als we ijverig de zijkanten van het doosje gewoontegetrouw willen dichtvouwen, grijpt Kroeze in. Ho, niet te snel. Dat dichtvouwen gaan we anders doen. "Zet het doosje voor je en werk altijd van je af. Dan zet je de duimen op het doosje en vouw je met twee vingers de zijflappen naar binnen. Vervolgens vouw je de bovenste flap naar beneden en de onderste flap -eerst een klein randje van het papier omvouwen zodat je de kniprand niet meer ziet- naar boven. Vastplakken en klaar."

Het voelt nog wat tegennatuurlijk. Maar Kroeze verzekert ons dat na enige oefening je op deze manier leert op je gevoel in te pakken en zo de snelheid flink kunt opvoeren.

Snelheid is belangrijk voor een winkel; ook voor Granny's. Want een fraaie verpakking mag dan meer klanten trekken -bij parfumerieketen Douglas staan voor de kerst niet voor niets lange rijen- het moet natuurlijk niet zoveel tijd gaan kosten dat klanten zich gaan ergeren en afhaken.

Maar dat is ook nergens voor nodig, aldus Kroeze. Kwestie van flink wat decoratiewaaiertjes, pijltjes en andere opsmuk in stille uurtjes voorvouwen en in mandjes onder de toonbank zetten en een aantal medewerksters die het leuk vinden en zo routine opdoen laten inpakken.

Hoe lang zij zelf over een pakje doet? Vijftien seconden. Als het moet. Maar goed, tegen de ervaring van Kroeze valt ook niet op te werken. Ooit werkte ze zelf in een winkel. Daar ontdekte ze haar talent en passie voor het inpakken van cadeautjes. Vier jaar geleden besloot ze voor zichzelf te beginnen en sindsdien heeft ze met inpakshop.nl een bedrijf dat inpakworkshops verzorgt, op locatie komt inpakken en inpakpapier en decoratiemateriaal levert. Het uitdenken van nieuwe creaties, de roes van het inpakken op snelheid, vindt ze nog altijd een feest op zichzelf. Dat probeert ze de cursisten ook altijd mee te geven: als je zelf een manier vindt om het handiger, beter te doen is het ook goed.

En het hoeft niet altijd zo supernetjes. Met een waaiertje, krul of stickertje erop is een plakbandje zo weggewerkt. En dus maken we op het pakje twee waaiertjes. Van dubbelzijdig papier.

Oftewel: we vouwen een stukje pakpapier met de mooie kant naar buiten dubbel en maken zo een waaiertje dat aan twee kanten het aanzien waard is. Waaiertje op het pakje en het pakje toont al direct heel professioneel. Kijk, daar willen we er wel meer van maken. Maar nee, Kroeze gaat ons alweer voor met de ronde vorm. Die is een stuk lastiger. We rimpelen en trekken wat we kunnen maar echt fraai wordt het niet. Misschien moeten we die rond gevormde cadeautjes dit jaar maar in de winkel laten inpakken. Doen we alleen de vierkante en langwerpige pakjes zelf.